Nieuws

Nominaties Filter Vertaalprijs bekend gemaakt

23 maart 2017

Filter, het tijdschrift over vertalen, heeft de nominaties bekend gemaakt voor de Filter Vertaalprijs. ‘2016 was een sensationeel goed vertaaljaar,’ schrijft het blad op de website. ‘Zodanig dat het de jury bloed, zweet en tranen kostte om te komen tot vijf nominaties. Die mogen er dan ook zijn.’

De genomineerden zijn:

  • Robbert-Jan Henkes voor de kinderpoëzie in Bij mij op de maan (Van Oorschot)
  • Peter Kaaij voor Groene Heinrich van Gottfried Keller (Athenaeum – Polak & Van Gennep)
  • Kees Mercks voor Het labyrint van de wereld en het paradijs van het hart van Jan Amos Comenius (Uitgeverij Vantilt/Comenius Leergangen)
  • Liesbeth van Nes voor Roemruchte daden en opvattingen van doctor Faustroll, patafysicus van Alfred Jarry (Bananafish)
  • Leen Van Den Broucke en Iannis Goerlandt voor Korte gesprekken met afgrijselijke mannen van David Foster Wallace (Meulenhoff)

De prijs van €10.000 wordt beschikbaar gesteld door de uitgeverijen Athenaeum, De Arbeiderspers, De Bezige Bij, Historische Uitgeverij, Lebowski, Meulenhoff, Podium, Van Oorschot, Vantilt en Wereldbibliotheek, en een anonieme begunstiger die zo, in samenwerking met Stichting Filter, willen bijdragen aan een hogere waardering voor uitzonderlijke vertaalprestaties.

De jury van de Filter Vertaalprijs bestaat uit neerlandica Anne van Buul, redactielid van Filter, Jan Gielkens, winnaar van de prijs in 2016, italianiste Linda Pennings (voorzitter), docent en onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam, Ivo Smits, japanoloog en bestuurslid van de Stichting Filter en Rivkah Zeeman van het Crossing Border Festival. Een uitgebreide beargumentering van de nominaties is te lezen in het eerste nummer van de vierentwintigste jaargang van Filter, tijdschrift over vertalen dat eind maart verschijnt.

De prijsuitreiking vindt plaats op 11 mei 2017 i.s.m. Het Literatuurhuis. Rond de uitreiking wordt een feestelijk programma georganiseerd tijdens het International Literature Festival. Dit festival vindt plaats van 11 t/m 13 mei in Tivoli/Vredenburg in Utrecht.

Gouden Pen Lars Boom voor TUINTJE IN MIJN HART

14 maart 2017

Gisteren kreeg schrijver Lars Boom de Gouden Pen voor TUINTJE IN MIJN HART. Nog geen tien dagen na de première ontving de romantische feelgood film zijn honderdduizendste bioscoopbezoeker. De Gouden Pen wordt uitgereikt door het Netwerk Scenarioschrijvers aan scenaristen wiens film de status van Gouden Film bereiken. ‘Het is ontzettend fijn dat dit zo snel gebeurde,’ reageert Boom. ‘Blijkbaar is deze film met een gemengde cast populair bij een gemengd publiek.’

TUINTJE IN MIJN HART is een avontuurlijke, romantische rollercoaster in een land waar het lijkt of iedereen gek wordt door de Surinaamse zon. Axel (Leo Alkemade) heeft Suriname al tijden verruild voor Nederland. Maar als zijn moeder voor kerst de familie bijeen roept, ziet hij zijn halfbroer Virgil (Edwin Jonker) weer en zijn dochter Wonnie (Pip Pellens) blijkt zwanger te zijn. De familievete bereikt een hoogtepunt als er goud in het spel blijkt te zijn. Dit wordt teveel voor Axel en hij verdwijnt de jungle in. Zijn vrouw Victoria (Fockeline Ouwerkerk) en Virgil moeten samen op pad om hem te zoeken.

Vlnr. Edwin Jonker, Leo Alkemade, Lars Boom

TUINTJE IN MIJN HART werd geregisseerd door Marc Waltman. De film is een productie van Farmhouse Film en Tulp Fiction. TUINTJE IN MIJN HART wordt gedistribueerd door Dutch Filmworks en is momenteel te zien in 106 Nederlandse bioscopen. De Gouden Film, Platina Film en Diamanten Film worden door het Nederlands Film Festival en het Nederlands Filmfonds toegekend wanneer er voor een Nederlandse film tijdens de roulatie respectievelijk 100.000, 400.000 en 1.000.000 bioscoopkaartjes zijn verkocht.

Vertaalengel uitgereikt op de Vertaalslag

8 maart 2017

Gisteren vond in de Tolhuistuin in Amsterdam de Vertaalslag plaats, het jaarlijkse evenement van de sectie Literair Vertalers i.s.m. de SLAA. Het thema van deze editie was ‘Hoeiboei, onvertaalbare literatuur.’ De presentatie van de avond was in handen van Jasper Henderson.

De kreet ‘Hoeiboei’ is afkomstig uit De avonden van Gerard Reve. Niet geheel toevallig was de eerste gast Sam Garrett, de man achter de enthousiast ontvangen Engelse vertaling van Reve’s klassieke roman. De uitdagingen bij het vertalen zaten voor hem niet in de humor of in de echo’s van de statenbijbel. Die zaten vooral in de ‘spruitjesgeur’ (wat hij vertaalt met ‘boiled cabbage’), die in het weefsel van het boek zit, die opstijgt uit ‘de huiselijke details die niet verloren mogen gaan’.

Hoe vertaal je een eenvoudig kinderrijmpje als Humpty Dumpty? Deze vraag stond centraal bij het optreden van  Robbert-Jan Henkes en Erik Bindervoet, vertalers van James Joyce en Bob Dylan. Hiermee toonde het duo aan hoe raar het kan lopen. Een van hun favorieten was namelijk de vertaling in het Nederlands van een vertaling in het Russisch, door vertalers die waarschijnlijk niet doorhadden dat ze te maken hadden met een van oorsprong Brits versje.

Nina Targan Mouravi, geboren in Georgië, opgegroeid in Moskou en woonachtig in Haarlem, kwam vertellen over haar ervaringen als poëzievertaler. Op de vraag of Nederlands een geschikte taal is voor vertalingen van Russische poëzie antwoordde ze: ‘Nederlands is een fysieke, aardse taal waar veel mee kan.’ Dit illustreerde ze met haar prachtige voordracht met muzikale begeleiding.

Het hoogtepunt van de avond was de uitreiking van de Vertaalengel, de prijs voor de niet-vertaler die zich heeft ingezet voor vertalers. Dit jaar was de Vertaalengel bestemd voor het boekenpanel van De wereld draait door.

Drie jaar geleden was DWDD nog de ontvanger van de Vertaalduivel, maar sinds vorig jaar noemen boekhandelaren Manda Heddema, Arno Koek, Lenneke de Ruijter en Brecht Russchen altijd de naam van de vertaler bij de rubriek het Boek van de Maand. Zo wordt het publiek van het VARA-programma bekend met de bijdrage van de vertaler aan een bijzonder boek.

Lees het lange verslag van Toon Dohmen.

Dankwoord Walter van der Kooi bij uitreiking Zilveren Pen

6 maart 2017

Op 26 februari 2017, tijdens de uitreiking van de Zilveren Krulstaarten, ontving Walter van der Kooi, journalist en recensent bij de Groende Amsterdammer, de eerste Zilveren Pen, een onderscheiding voor het zichtbaar maken voor scenarioschrijver. Bij  de uitreiking sprak hij het onderstaande dankwoord uit.

Oude man krijgt onderscheiding; onderweg naar de uitreiking trekt zijn leven aan hem voorbij. Dat is de logline van Ingmar Bergmans WILDE AARDBEIEN, een verpletterende ervaring voor een eerstejaars geschiedenisstudentje in 1957. Nee, ik waan me niet de deftige dokter Borg en de Zilveren Pen niet diens eredoctoraat in de medicijnen, hoe eervol ik hem ook vind. Maar ik dacht wel terug. Aan mijn eerste script. Waarschijnlijk Jan Klaassen en Katrijn – Who’s afraid of Virginia Woolf voor kinderen. Poppenkast op de Dam, 1946. Dat vormde het begin van een levenslange fascinatie voor verhalen. Fascinatie die ik met bijna alle mensen in alle tijden deel. Wij bestaan door en voor verhalen, al dan niet gespeeld. Van schepping via Odyssee tot hiernamaals – en alle menselijks daartussen. Drama kan een achttienjarige enigszins doen beseffen wat het is tachtiger te zijn; een man zich doen verplaatsen in een vrouw, hetero in homo, lichte in donkere huidskleur, welvaartsburger in vluchteling. Drama kan leiden tot empathie, begrip, soms zelfs tot actie; maar het levert veel meer: schoonheidservaring,  verstrooiing, kennis, inzicht en zelfinzicht, escape, gein en troost. Bespottelijk dat te melden aan u die zelf verhalen maakt. Waar ík dan weer een jaloers respect voor heb. Ik schrijf over wat u schrijft, wat toch een beetje sneu parasiteren is. Al misvormt die jaloezie hopelijk mijn oordeel niet. Wat ook helpt is talent voor bewondering.

In ons arbeidersgezin waren geen kunsten behalve muziek. Grootvader, aanhanger van Domela, ging met mijn vader aan het handje naar de tuin achter het Concertgebouw waar ze achter de heg luisterden naar Beethoven. Ik ging naar de Volksmuziekschool. Verheffing, een socialistisch cultuurideaal. Ik mocht doorleren en kwam dankzij bevlogen leraren in aanraking met andere Muzen. Toneel ging ik als scholier en student zelf spelen en regisseren. Ik deed dramaturgie als bijvak. Met vrienden zag ik al wat bewoog op de planken, van uitgebluste Nederlandse Comedie tot internationale avant-garde, met dank aan Ritsaert ten Cates Mickery. Actiegroep Tomaat brak het bestel open, honderd bloemen bloeiden. Wie, zoals ik uit maatschappelijke overwegingen politiek vormingstoneel bepleitte kon van de sokken worden geblazen door Deafmans Glance van Bob Wilson, een esthetische ervaring die haaks op Proloog stond. Nic Brink en Ruud Engelander schreven erover in De Groene en vroegen me in 1970 mee te doen. Ik probeerde het en kreeg vertrouwen van redacteur Max Arian. Zo is het gekomen, dankzij een specifiek soort westerse beschaving in de vorm van sociaaldemocratie en democratisering van onderwijs. Dankzij vrienden, mazzel en een beetje talent.

Maar tv-drama dan? In 1965 won ik een tv-toestel. Mijn studentenkamer liep vol vrienden voor JA ZUSTER, NEE ZUSTER. We voelden nauwelijks het dedain jegens televisie, dat heersend was onder een intellectueel-artistieke elite. We zagen Hoge Kwaliteit voor een massapubliek. Later besefte ik pas echt: elke toneelvoorstelling krijgt in elke krant een recensie van een gespecialiseerde toneelrecensent. Elke speelfilm (ook de buitenlandse, ook de beroerde) krijgt een recensie van een gespecialiseerde filmcriticus. Maar televisiedrama, met zijn enorme bereik, kreeg nauwelijks of geen serieuze aandacht.

Zo ging ik over televisie schrijven. Omdat het democratischer is dan theater; en omdat het de potentie had met Schoonheid en Waarheid een massaal publiek te bereiken. Ik was geraakt door een prachtinterview met Dennis Potter, die de mogelijkheid beschreef van een klassen doorbrekende ‘common culture’ van hoog niveau. Met zijn fabelachtige scenario’s maakte hij dat zelf waar. Maar ook al zijn onze hooggestemde idealen achterhaald en verzwolgen in een zee van commercialisering en platvloersheid; ook al zijn mijn toenmalige drijfveren de uwe niet omdat drama louter als middel voor een maatschappelijk doel wel erg armzalig is – dan nog blijft overeind dat tv-drama een kunst- en/of amusements- en/of communicatievorm is die serieuze reflectie verdient. Dat geldt uiteraard ook  het scenario, want meer dan de speelfilm is tv-drama een ‘writers medium’. Of zou dat moeten zijn. Scenario is fundament en ruggengraat van elke dramaproductie.

In de decennia dat ik over tv-drama schrijf is de kwaliteit indrukwekkend gestegen. Zozeer dat het gemiddeld een hoger niveau heeft bereikt dan de speelfilm. En dat over de breedte, van arthouse-achtige tv-variant tot B-filmachtig werk voor groot publiek. Zowel voor de tienminutenfilms van Kort! als voor de veeldelige serie, en alles daar tussenin. ‘Wellmade’ is haast vanzelfsprekend geworden en dat is een mirakel in een calvinistisch land, dat op Vondel en Heijermans na geen toneelschrijftraditie had toen de televisie kwam. En dat een bizar versnipperd omroepbestel kende. Ik zou namen kunnen noemen, van pioniers tot huidige coryfeeën, maar doe dat niet. Omdat onder de Himalaya-toppen zich een middengebergte van scenaristen heeft gevormd. En omdat kwaliteitsvergelijking in de kunsten per definitie arbitrair is. Maar zet op een rij alle dramagenomineerden voor de Nipkowschijf, voor de LIRA-scenarioprijs, voor de Krulstaart – en u hebt een indrukwekkend tableau. Dat incompleet is, omdat ik vaak in Kort!, One Night Stand, Kind en kleur, series, Telefilms en andere dramavormen prachtproducties heb gezien die niet uitverkoren werden. En dan zijn er soms indrukwekkende eindexamenproducties van filmopleidingen. Trouwens, in drama voor kinderen staat Nederland aan de wereldtop. Artistiek en qua relevante themakeuze.

Aan wie is die bloei te danken? Aan omroepen die gingen samenwerken. Aan drama-afdelingen. Aan het Mediafonds, dat zijn bestaansrecht alleen al heeft waargemaakt door fatsoenlijke betaling van scenaristen te eisen. Aan LIRA, waarvan de prestigieuze prijs helaas moest verdwijnen. Aan andere instanties die ik niet noemde. Maar altijd draait het uiteindelijk om bevlogen personen die de goede zaak belichamen. Zoals het, inzake scenario schrijven, uiteindelijk altijd draait om de individuele auteur en haar of zijn talent. Talent dat er volop bleek te zijn toen er een structuur was gecreëerd waarin het zich kon en kan ontplooien. Al zijn er gevaren, waarvan ik alleen noem de dominantie van het formuledrama (waarvoor trouwens veel vakkunde nodig is) ten koste van de hoogstpersoonlijke stem van de auteur. Die soms verwaait tussen eerste versie en eindresultaat.

En verder ben ik van mening dat het een gotspe is dat er nog altijd geen Gouden Kalf Beste TV-scenario bestaat. Dat Carthago nooit verwoest had moeten worden en dat, in het verlengde daarvan, de opheffing van het Mediafonds een ernstig geval van kapitaal- en expertisevernietiging is en een knieval voor populisme, ook dat van ‘beschaafde’ partijen. Al zou het alleen maar zijn omdat dat Fonds nadrukkelijk recht probeerde te doen aan de veelkleurigheid van de maatschappij (zie, hier verraad ik toch weer een geheime agenda inzake tv-kunst).

Ik begrijp dat ik de Pen krijg voor mijn werk in De Groene. In wijlen Toneel/Teatraal en in de evaluaties bij het Mediafonds had ik veel meer ruimte voor het scenario. Maar ook dat dankte ik aan mijn werk in De Groene Amsterdammer. Het is een eer in dat oude en springlevende, bloeiende weekblad te mogen schrijven.

Dames en heren, ik dank Netwerk en bestuur voor deze toekenning. Ik was compleet verrast en voel me buitengewoon vereerd. Positief beoordeeld worden door degenen die jij beoordeelt en vaak bewondert – het is geweldig. Ik ervaar deze Pen als een pas echt koninklijke onderscheiding. Mijn zomer is voorbij maar deze Indian Summer is des te mooier. Wordt het geen tijd te stoppen, vroeg iemand: die Pen is een mooie aanleiding. Argwanend dacht ik even dat uw Netwerk en Xandra Schutte onder één hoedje speelden: een prijs en wegwezen man. Maar dan ben ik mijn hobby kwijt. Hobby, want ik was een leven lang docent. Mijn argwaan bleek totaal ongegrond.

Van veel groter belang is dat u doorgaat. Met het schrijven van verhalen, voor scherm of zaal.  Verhalen die in barre tijden, waarin Waarheid, Schoonheid en Kwaliteit geminacht en verdacht worden, harder nodig zijn dan ooit. Ik hoop ze nog een tijdje te bekijken, met opener oog en hart dan toen ik begon, en u te laten weten: ‘het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven’.

Open brief Maria Vlaar: Streamingdiensten voor boeken

3 maart 2017

In het NRC Handelsblad van 22 februari en in de Volkskrant van 23 februari staat het nieuws dat uitgevers een deal hebben gesloten met Bol.com en Kobo (e-readers) voor een onbeperkt streamingmodel voor boeken: Kobo Plus. Voor een tientje per maand krijgt de lezer een all-you-can-eat toegang tot het werk van duizenden schrijvers en vertalers. Uitgever Toine Donk van Das Mag merkte het al eerder op: bij de online boekhandel Bol.com verdwijnt bijna de helft van wat de klant betaalt in de zak van Bol: “Daarmee krijgen zij per verkocht exemplaar vijf keer meer dan de persoon die het schreef. Best raar.” Inderdaad: best raar. Maar niet alleen boekhandels als Bol vinden het kennelijk normaal dat de auteur er zo weinig aan verdient, ook sommige uitgevers. Patrick Swart, bestuursvoorzitter van WPG, van uitgeverij De Bezige Bij dus, beweert in De Volkskrant dat het nieuwe streamingmodel wel “even wennen” zal zijn voor auteurs, omdat er “op een andere manier” voor hun werk betaald zal gaan worden.

Die “andere manier” betekent in veel gevallen: niet of veel te weinig. Sommige uitgevers hebben sommige schrijvers een specifiek aanbod gedaan hoe ook zij een graantje mee kunnen pikken van de nieuwe verdienmodellen, maar de meeste auteurs kregen dat niet. Die kregen een algemene rondzendbrief waarin vooral stond dat alles nog experimenteel was, lees: onbetaald. Of soms helemaal geen bericht van hun uitgever, zoals de auteurs van Overamstel, met wie Martijn Griffioen volgens NRC Handelsblad niet heeft overlegd: “Wij doen de exploitatie en onze auteurs vertrouwen daarop.” Het aantal auteurs dat een overeenkomst met hun uitgever over streaming heeft gesloten, is dus minimaal. En vertalers die net zo goed auteursrecht hebben op hun vertaling, vissen sowieso achter het net.

Het komt erop neer, dat in navolging van de film- en muziekindustrie en de journalistiek nu de internetbedrijven en uitgevers gezamenlijk een manier gevonden hebben om geld te verdienen zonder de auteurs van hun producten proportioneel mee te laten verdienen. Immers, ook scenarioschrijvers, liedjesschrijvers en journalisten krijgen vaak niets voor hun werk dat door de producenten aan internetbedrijven wordt verkocht. Of zoals uitgever Mizzi van der Pluijm van AtlasContact zegt: “Ik betwijfel of auteurs hier genoeg aan verdienen. Ik denk van niet.” Zij lijkt, met Toine Donk, het belang van de auteurs voorop te stellen.

Reken even mee: als er 100.000 mensen voor een tientje lid worden, dan is er 1 miljoen euro per maand te verdelen. Stel dat de helft van de leden daadwerkelijk iedere maand een boek online leest of downloadt. Mensen met een bibliotheekpas of een museumkaart gebruiken die immers ook niet iedere maand. Er verdwijnt in dat geval dus al 5 ton per maand in de zakken van Bol.com en Kobo. En dan zijn de reclame-inkomsten en de waarde van klantgegevens nog niet eens meegerekend. Alleen de auteurs van de boeken die werkelijk gelezen worden hebben recht op een percentage van de 5 ton die overblijft. Maar ook het gedeelte van de abonnementskosten die de lezer gaat betalen dat wél aan de uitgever wordt uitbetaald, wordt maar mondjesmaat doorgegeven aan de schrijvers van die 40.000 titels. Sommige auteurs krijgen gewoon niets, terwijl hun boek wel meedoet om zoveel mogelijk abonnees te werven. Auteurs krijgen dus gemiddeld bij de streamingdiensten fors minder dan bij de normale verkoop van hun boek.

Met de Auteursbond, die 1.500 auteurs vertegenwoordigt, onder wie veel schrijvers en vertalers van titels die nu worden aangeboden op Kobo Plus, is ondanks toezeggingen daarover geen overleg gevoerd over individuele voorwaarden en vergoedingen voor dit grootschalige gebruik van auteursrechtelijk beschermde werken.

De Auteursbond vindt dat de auteurs en de uitgevers zich niet tegen elkaar moeten laten uitspelen. Het liefst willen we met Lira en de uitgevers het gesprek aangaan over hoe de schrijvers en vertalers hun deel kunnen krijgen. Het nieuwe streamingmodel is geen verdienmodel voor de auteur, en ook nauwelijks voor de uitgever, maar vooral voor de internetboekhandel. De auteurs willen een grotere punt van de taart! Met Lira gaan we, zo hebben we afgelopen week afgesproken, een gezamenlijke strategie ontwikkelen om dit te bereiken.

Maria Vlaar, voorzitter Auteursbond

Van Deysselhuis
De Lairessestraat 125
1075 HH Amsterdam
+31 (0) 20 624 08 03
+31 (6) 51875309
bureau@auteursbond.nl
www.auteursbond.nl

 

Vertaalengel voor boekenpanel De wereld draait door

28 februari 2017

Manda Heddema, Arno Koek, Lenneke de Ruijter en Brecht Russchen zijn de winnaars van de Vertaalengel, de prijs voor niet-vertalers die zich inzetten voor het vertaalvak. De vier boekhandelaren ontvangen de onderscheiding voor hun werk in het boekenpanel van De wereld draait door. De prijs wordt uitgereikt op 7 maart tijdens de jaarlijkse Vertaalslag in de Tolhuistuin in Amsterdam.

De Vertaalengel en de Vertaalduivel zijn prijzen die jaarlijks worden toegekend door de sectie Literair Vertalers van de Auteursbond. De Vertaalengel wordt uitgereikt aan een persoon of een instantie die een bijzondere bijdrage heeft geleverd aan de kwaliteit van vertaald werk of de positie van de vertaler. Bij wijze van plaagstootje wordt de Vertaalduivel toegekend aan een persoon of instantie die meer had kunnen doen in het belang van het vertaalvak.

Hoewel er ook dit jaar wel wat kandidaten denkbaar waren voor de Vertaalduivel, besloot de jury – bestaande uit literair vertalers Hero Hokwerda, Elly Schippers en Rob van der Veer – om zich milder op te stellen dan in de voorgaande jaren en de duivel in zijn doosje te laten.

Maar over de Vertaalengel bestond geen twijfel. Deze wordt toegekend aan het boekenpanel van ‘Het boek van de maand’, een vast onderdeel van het tv-programma De wereld draait door. Het verheugt de jury dat de panelleden ertoe zijn overgegaan te vermelden door wie de aanbevolen literatuur is vertaald. Dat getuigt van waardering voor degenen die buitenlands werk met veel liefde en geduld een Nederlandse stem hebben gegeven.

De Vertaalslag is een literair evenement, georganiseerd door de SLAA en sectie Literair Vertalers van de Auteursbond, dat zich richt op de kunst van het vertalen. Het thema dit jaar is ‘Hoeiboei, onvertaalbare literatuur’.

Eerdere laureaten van de Vertaalengel waren Maarten Huijgen (2008), Maarten Asscher (2009), Jo Radersma (2010), Dode Dichters Almanak (2011), Dóra Károlyi (2012), Kees Holierhoek van Stichting LIRA (2013), Athenaeum Boekhandel (2014), Poetry International (2015) en Marco Kamphuis (2016). Laureaten van de  Vertaalduivel waren Charlotte Mutsaers (2008), de Turing Foundation (2010), de TROS Nieuwsshow (2011), Het Juiste Woord (2012), de Nederlandse Taalunie (2013), de redactie van ‘Boek van de maand’ van DWDD (2014), het tijdschrift Filter (2015) en opnieuw Marco Kamphuis (2017).

Zilveren Krulstaarten uitgereikt

26 februari 2017

Gisterenavond zijn in het Ketelhuis in Amsterdam de winnaars bekend gemaakt van de Zilveren Krulstaarten, de Nederlandse vakprijzen voor scenarioschrijvers. Hoe het zo kwam dat de ramenlapper hoogtevrees kreeg van Matthijs Bockting en Eva M.C. Zanen werd uitgeroepen tot beste scenario korte film. De prijs voor beste scenario speelfilm werd toegekend aan Hugo Heinen voor Tonio. Mieke de Jong, Anne Hofhuis en Myranda Jongeling, de schrijvers van Alleen op de wereld, ontvingen de onderscheiding voor beste scenario televisieserie.

De Zilveren Krulstaart begon in 2001 als geuzenprijs voor televisiedrama, maar is inmiddels uitgegroeid tot een prestigieuze filmprijs. De genomineerden en winnaars worden gekozen door de leden van het Netwerk Scenarioschrijvers. Aan de prijs is sinds dit jaar een geldbedrag verbonden van €1.000.

De winnaars

Hoe het zo kwam dat de ramenlapper hoogtevrees kreeg is een korte film waarin een hele loopbaan wordt geschetst. Ramenlapper Alfred (Egbert Jan Weber) gaat met pensioen, maar na 495.000 ramen blijft hij opeens halverwege zijn ladder staan. Hoogtevrees? Hoe komt dat na zoveel jaar?

Tonio maakt verhalend drama van de autobiografische roman dat Adri van der Heijden schreef na dood van zijn zoon. Terwijl zijn vrouw Mirjam (Rifka Lodeizen) vecht om niet te belanden in een neerwaartse spiraal van verdriet, doet Adri (Pierre Bokma) het enige waartoe hij in staat is: graven in zijn herinneringen en schrijven.

Alleen op de wereld is een moderne bewerking van de klassieker van Hector Malot, waarin Remi (Julian Ras) niet wordt verkocht in een café, maar door zijn stiefvader wordt achtergelaten bij een pompstation. Ondanks zijn eenzaamheid ontmoet hij veel lieve mensen. Zo wisselt de jeugdserie keiharde scènes af met liefdevolle momenten.

Overige prijzen

V.l.n.r. Jean van de Velde en Sander de Regt

Naast de Zilveren Krulstaarten werd ook voor het eerst de Zilveren Pen uitgereikt, een prijs voor personen of instellingen die zich onderscheiden in het zichtbaar maken van scenarioschrijvers. Deze ging naar journalist en recensent Walter van der Kooi voor zijn besprekingen van Nederlands televisiedrama in de Groene Amsterdammer.

Scenarioschrijver Sander de Regt ontving een Gouden Pen omdat zijn film De Club van Sinterklaas en geblaf op de pakjesboot meer dan honderdduizend bioscoopbezoekers heeft getrokken.

Ontwerp Zilveren Krulstaart: Anne Zeegers / Foto’s: Christien Boeles

Zilveren Pen voor Walter van der Kooi

21 februari 2017

Journalist en recensent Walter van der Kooi is de eerste ontvanger van de Zilveren Pen. De prijs is in het leven geroepen door het Netwerk Scenarioschrijvers om individuen of instellingen te eren die zich onderscheiden in het zichtbaar maken scenarioschrijvers. De Zilveren Pen wordt op zondag 26 februari uitgereikt in het Ketelhuis in Amsterdam.

Walter van der Kooi ontvangt de Zilveren Pen voor zijn besprekingen van televisiedrama in de Groene Amsterdammer, waarin hij constructief aandacht besteedt aan de bijdrage van de scenarist. ‘Hoog, laag, ramsj, elitair, snobby, snappy, silly, arty: met de open blik van een liefhebber schrijft Walter van der Kooi nu al decennialang gepassioneerde, genuanceerde, wel doordachte en vooral ook, goed geschreven artikelen over televisie,’ zo licht het Netwerk Scenarioschrijvers de onderscheiding toe.

Van der Kooi: ‘Recensenten beoordelen makers. Dat nu makers hebben besloten mij als recensent te beoordelen, en, gezien de Zilveren Pen, positief, dat vind ik niet alleen verrassend maar vooral ook buitengewoon vererend. Als recensent wil ik, ongeacht de inhoud van mijn oordeel, makers laten weten dat hun werk niet onopgemerkt is gebleven. Nu zeggen makers tegen mij: “het is niet onopgemerkt gebleven”. Dat raakt.’

Walter van der Kooi begon als toneelrecensent, maar geleidelijk verschoof zijn belangstelling naar televisiedrama, dat hij ziet als ‘een kunstvorm die een massaal publiek bereikt maar relatief weinig serieuze aandacht krijgt in kwaliteitsbladen.’

‘Toen tv-drama in Nederland begon lag het zwakste punt bij de scenario’s,’ aldus Van der Kooi. ‘Inmiddels is scenarioschrijven een door velen beoefend beroep geworden en is het gemiddeld niveau indrukwekkend gestegen. Van hobby of bijbaan tot professie. En van ambacht tot kunst. Daar zijn zowel materiële als immateriële verklaringen voor. Uiteindelijk draait het om talent, dat er volop blijkt te zijn.’

De Zilveren Pen wordt uitgereikt aan Walter van der Kooi komende zondag tijdens het Scenaristendiner. Op deze avond worden ook de winnaars bekend gemaakt van de Zilveren Krulstaarten, de Nederlandse vakprijs voor scenario’s van speelfilms, televisieseries en korte films.

Foto: Bob Bronshoff

Nominaties Zilveren Krulstaarten

14 februari 2017

 

Vandaag zijn de nominaties bekend gemaakt voor de Zilveren Krulstaarten, de Nederlandse vakprijs voor scenarioschrijvers. De Zilveren Krulstaarten worden toegekend in de categorieën beste film, beste tv-serie en beste korte film. De genomineerden en de winnaars worden gekozen door de leden van het Netwerk Scenarioschrijvers.

Genomineerd voor de Zilveren Krulstaarten 2016 zijn:

Film

  • Layla M., scenario Jan Eilander
  • Tonio, scenario Hugo Heinen naar de roman van A.F.Th van der Heijden
  • Waterboys, scenario Robert Jan Westdijk

Televisieserie

  • Alleen op de wereld, scenario Mieke de Jong, Anne Hofhuis en Myranda Jongeling
  • Vechtershart, scenario Pieter Bart Korthuis, Franky Ribbens, Chris Westendorp en Maaik Krijgsman
  • De zaak Menten, scenario Jan Harm Dekker en Robert Jan Overeem

Korte film

  • Geen koningen in ons bloed, scenario Bastiaan Kroeger en Mees Peijnenburg
  • Hoe het zo kwam dat de ramenlapper hoogtevrees kreeg, scenario Matthijs Bockting en Eva M.C. Zanen
  • Horizon, scenario Jaap Peter Enderlé naar een oorspronkelijk idee en scenario van Willem Hietkamp

De Zilveren Krulstaart begon in 2001 als een geuzenprijs, om meer erkenning te geven aan scenarioschrijvers van televisiedrama. Inmiddels is de onderscheiding uitgegroeid tot een prestigieuze prijs in de film- en televisiesector. Sinds 2011 wordt de prijs uitgereikt in de huidige categorieën. Dit jaar is een bijzondere editie. Omdat de uitreiking van de Zilveren Krulstaarten is verplaatst van het Nederlands Filmfestival eind september naar het begin van het nieuwe jaar, komen dit jaar titels in aanmerking uit 2016 en de tweede helft van 2015.

De winnaars worden bekend gemaakt op 26 februari, dezelfde dag als de Oscars, tijdens het Scenaristendiner in het Ketelhuis in Amsterdam.

Winnaars 2015

  • Film: Gluckauf, scenario Gustaaf Peek naar een idee van Remy van Heugten
  • Televisieserie: Hollands Hoop, scenario Franky Ribbens
  • Korte film: Spotters, scenario Don Duyns

Winnaars 2014

  • Film: Wolf, scenario Jim Taihuttu
  • Televisieserie: Ramses, scenario Marnie Blok
  • Korte film: Pony Place, scenario Thomas van der Ree

Winnaars 2013

  • Film: De ontmaagding van Eva van End, scenario Anne Barnhoorn
  • Televisieserie: Penoza 2, scenario Pieter Bart Korthuis, Karin van der Meer, Franky Ribbens en Maarten Leben
  • Korte film: Sevilla, scenario Marcel Roijaards

Winnaars 2012

  • Film: Kauwboy, scenario Jolein Laarman en Boudewijn Koole
  • Televisieserie: Overspel, scenario Frank Ketelaar en Robert Kievit
  • Korte film: Lang zal ze leven, scenario Nynke de Jong

Winnaars 2011

  • Film: Rabat, scenario Jim Taihuttu en Victor Ponte
  • Televisieserie: A’dam –E.V.A., scenario Robert Alberdingk Thijm
  • Korte film: Suiker, scenario Jeroen Annokée en Dennis van de Ven

 

Gouden Pen voor schrijvers RON GOOSSENS, LOW BUDGET STUNTMAN

7 februari 2017

Anderhalve week na release heeft RON GOOSSENS, LOW BUDGET STUNTMAN meer dan 100.000 bioscoop bezoekers getrokken. Om dit te vieren kregen de scenaristen Steffen Haars en Flip van der Kuil de Gouden Pen uitgereikt namens het Netwerk Scenarioschrijvers. Daarnaast ontvingen de makers de Gouden Film, die wordt uitgereikt door het Nederlands Filmfonds en het Nederlands Film Festival in samenwerking met L’OR ESPRESSO, hoofdsponsor van het Nederlands Film Festival.

In de nieuwe komedie van de makers van NEW KIDS TURBO en BRO’S BEFORE HO’S overleeft Ron op spectaculaire wijze een dronkenmansactie. Als zijn beste vriend Peter het filmpje van de amateurstunt online zet, gaat het viral. Een impresario ziet een gat in de markt; hij wil Ron Goossens gaan verhuren als low-budget stuntman. De film is geproduceerd door Kaap Holland Film en en is tot stand gekomen met steun van het Nederlands Filmfonds en de Netherlands Film Production Incentive. RON GOOSSENS LOW-BUDGET STUNTMAN wordt gedistribueerd door Entertainment One en draait sinds 26 januari 2017 in de Nederlandse bioscopen.